Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2018

ΚΑΠΑΝΙ

Καπάνι 1914. Σαρωθροποιείον (σκουπάδικο) και φιγούρες Ελλήνων και Εβραίων στον δρόμο. Στο βάθος, δίπλα στην καμινάδα, η κορυφή ενός μιναρέ.
 
 

ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΟ ΛΕΥΚΟΥ ΠΥΡΓΟΥ

Στις αρχές του 20ου αιώνα γύρω από τον Λευκό Πύργο λειτουργούσε το περίφημο καφενείο και το Θέατρο του Λευκού Πύργου (Πολυχώρος)




Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2018

ΒΙΛΑ ΚΑΠΑΝΤΖΗ

Η Βίλα Καπαντζή - δεκαετία 1960 φιλοξενούσε το 5ο Γυμνάσιο Αρρένων. Η θάλασσα έφτανε μπροστά από το κτίριο. Μικρά ιστιοπλοϊκά έκαναν βόλτες μπροστά της.


Είναι χτισμένη στην περιοχή των Εξοχών – ή συνοικία Χαμιδιέ όπως ονομαζόταν κατά την εποχή της δημιουργίας της –, έξω από τα παλιά τείχη της πόλης, μέρος των οποίων κατεδαφίστηκε μεταξύ 1870 και 1890. Η Συνοικία των Εξοχών δημιουργήθηκε κυρίως μετά την πυρκαγιά του 1890. Αργότερα, μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, οι περισσότερες επαύλεις κατεδαφίστηκαν και στη θέση τους χτίστηκαν πολυκατοικίες. 

Σήμερα στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης) 



Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2018

Δ.Ε.Θ.

Η 2η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1927 στο Πεδίο του Άρεως.
Στις σημερινές της εκθεσιακές εγκαταστάσεις η Δ.Ε.Θ. - Helexpo μεταφέρθηκε οριστικά το 1937...

ΑΛΕΥΡΟΜΥΛΟΣ ΑΛΛΑΤΙΝΙ


Οι φημισμένοι «Μύλοι Αλλατίνη» ήταν ένα σημείο σταθμός για την πόλη. Το 1898 ο αλευρόμυλος κάηκε ολοσχερώς και την θέση του πήρε ένα πενταώροφο κτίριο. Εκείνη την εποχή και πριν από την φωτιά, ο μύλος ήταν ο μεγαλύτερος της Ανατολικής Ευρώπης και απασχολούσε 250 εργαζόμενους και παρήγαγε 80.000 οκάδες αλεύρι ημερησίως....




Σήμερα το κτίριο είναι άδειο και ανεκμετάλλευτο... δείτε το



ΟΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ

Η οδός Νικολάου Γερμανού (τιμής ένεκεν στον ιδρυτή της Δ.Ε.Θ.) το 1938. Δεξιά το κτίριο της ΧΑΝΘ και πίσω από το Ford Model A, ο Λευκός Πύργος. Φυσικά και δεν ήταν μονόδρομος... άλλωστε πόσο κίνηση είχε; ένα αυτοκίνητο και ένα μηχανάκι τα μοναδικά τροχοφόρα στη φωτογραφία...


Να και η οδός σήμερα...



Δ.Ε.Θ.

Στη Θεσσαλονίκη, που προσπαθεί ακόμη να συνέλθει από την καταστροφική πυρκαγιά του 1917, συγκεντρώνονται αμέτρητα πλήθη προσφύγων που αναζητούν μια καλύτερη μοίρα στη φτωχομάνα.

Η πόλη, πάντως, διαθέτει και τα στοιχεία εκείνα που θα επιτρέψουν στους κατοίκους της να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον. Μακραίωνη ιστορία, λιμάνι σημαντικό, σύνδεση με τα Βαλκάνια και τη Δυτική Ευρώπη. Εμπορεύματα καταφθάνουν ακόμη και με καραβάνια από καμήλες, κυκλοφορούν πολλά ξένα νομίσματα, υπάρχουν ισχυρές εταιρείες, τράπεζες προξενεία. Η σύνθεση του πληθυσμού αποτελείται από Έλληνες, Τούρκους, Βούλγαρους, Γάλλους, Αρμένιους, Ιταλούς και πολυάριθμους Εβραίους. Από οικονομικής πλευράς το κλίμα ήταν ευνοϊκό, καθώς υπήρχε κυκλοφορία διεθνών νομισμάτων και οι εμπορικές πράξεις είχαν υπολογίσιμη απήχηση στο εξωτερικό. Ήδη το 1928 λειτουργούν στην πόλη 24 προξενεία, χρηματιστηριακά γραφεία, οίκοι συναλλαγών, τράπεζες και ανώνυμες εταιρείες.
Έτσι, όταν ο Νικόλαος Γερμανός οραματίστηκε την καθιέρωση «ετησίας εμποροπανηγύρεως», το έδαφος ήταν πρόσφορο.

Ο ιδρυτής της Δ.Ε.Θ. ήταν άνθρωπος διορατικός, δραστήριος και μορφωμένος. Είχε σπουδάσει στη Γερμανία και γνώριζε «τας εν Εσπερία γενομένας διεθνείς εμποροπανηγύρεις, των οποίων πολλάς επεσκέφθη», γεγονός που τον οδήγησε στην πεποίθηση ότι η διοργάνωση «μιας τοιαύτης Εκθέσεως θα ήτο μεγάλης ωφελείας πρόξενος και διά την Μακεδονίαν και δι' ολόκληρον την Ελλάδα».
Το πρώτο βήμα για την ίδρυση της Εκθέσεως μπορεί να θεωρηθεί μια σύσκεψη που οργανώθηκε από παράγοντες της πόλης στις 25 Μαΐου του 1926, αν και από τότε ο Γερμανός και οι συνεργάτες του θα δώσουν πολλές μάχες ακόμη και εναντίον της γραφειοκρατίας (η Αθήνα ενέκρινε μία μόνο διοργάνωση!), και θα αξιωθούν να εγκαινιάσουν την Πρώτη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης την Κυριακή 3 Οκτωβρίου του 1926 στο Πεδίο του Άρεως. 

Στιγμιότυπο της 3ης ΔΕΘ του 1929. Είναι εποχή ραγδαίας εκβιομηχάνισης

Από την 5η Δ.Ε.Θ. (1930)

Παυλος και Φρειδερικη στην 20η Δ.Ε.Θ. (1945)
Από το 1937 έως σήμερα η Δ.Ε.Θ. συνεχίζεται στον χώρο που βρίσκεται μεταξύ των οδών 3ης Σεπτεμβρίου - Λεωφόρος Στρατού - Αγγελάκη - Εγνατία και αποτελεί σημαντικό γεγονός για την πόλη, παρόλο που έχει ατονήσει ο διασκεδαστικός χαρακτήρας αυτής και προσφέρεται μόνο για εμπορικούς σκοπούς.